Yedi yaşında henüz okula bile başlamamışken dedesiyle tarlaya gidermiş babam... Hem ona yoldaş olmak için hem de yeni bilgiler edinmek için. Bir gün, tarlanın kenarında küçük bir kavak fidanı görmüşler. Babam toprak testide taşıdığı içme suyunun hepsini dökmüş küçük kavak fidanına, kurumasını engellemek için. Bundan etkilenen büyük dedem fidanı kökleriyle söküp babama hediye etmiş. Ve demiş ki " bu fidanı istediğin yere dik ve ömrün boyunca onun yaşamasını sağla, ileride çocuklarına bunu öğütle. Bu gün olduğu gibi son suyunu onunla paylaş ki var olsun." Babam da küçük fidanını eve getirip bahçeye dikmiş...

O günden bu güne kadar varlığını sürdüren, büyük dedemizi yad ettiğimiz o heybetli kavak ağacımız, babamın uğruna susuz kalmayı göze aldığı o küçük kavak fidanıdır. Babam bize yıllardır değişmeyen ve hiç değişmeyecek olan ağaç ve doğa sevgisini aşıladı. Hala susuz kalacağını bilse suyunun hepsini kavak ağacına döker.

Çünkü sevgi evrendeki en anlamlı duygudur ve her şeyin başıdır.

Nilgün Kepenek